"Рӯбоҳ ва Паланг" (афсонаи мардумии тоҷикӣ)

«Рӯбоҳ ва Паланг» як ҳикояи пурибрат аст дар бораи ҳиллаву зиракӣ, ки бо ёрии онҳо шахси заиф метавонад бар қавӣ ғолиб ояд. Қаҳрамонони асосӣ — рӯбоҳи ҳилагару чолок ва паланги даҳшатнок, вале содадил мебошанд. Рӯбоҳ бо ақлу макр на танҳо худро аз хатар наҷот медиҳад, балки палангро маҷбур месозад, ки ба дурӯғ бовар кунад ва ӯро аз он чӣ ҳаст, бузургтару тавонотар бинад. Ин афсона меомӯзад, ки на ҳамеша қувват ҳалкунандаи ҳама чиз аст — бисёр вақт зиракӣ ва ҳушёрӣ муҳимтар буда метавонанд. Забони зинда, тасвирҳои равшан ва ҳазли нозук ин афсонаро миёни кӯдакон ва калонсолон машҳур гардондааст. Афсона, хирад ва донишмандии халқи тоҷикро инъикос мекунад ва муҳаббати онҳоро ба нақли афсонавӣ нишон медиҳад, ки дар он дилсофӣ ва зеҳни тез бар қувваи дағал ғолиб меоянд.